Sprzedaż kostki brukowej

 

Współcześnie wyróżnia się trzy podstawowe metody produkcji galanterii betonowej. Opowiemy o nich na przykładzie popularnej kostki brukowej przemysłowej. 

 

Pierwsza metoda produkcji

Podczas prefabrykacji każda partia produkowanych kostek znajduje się na oddzielnej palecie produkcyjnej. To na tej palecie kostka brukowa jest przenoszona przez kolejne etapy produkcji do końca cyklu produkcyjnego. Z obszaru maszyny kostka trafia do specjalnego magazynu na dobę. Tam odbywa się proces dojrzewania kostki. Po upływie 24 godzin kostka trafia na palety transportowe. Na tym etapie również następuje proces kontroli jakości. Zatem taka technologia ma dużą wydajność bruku o wysokiej jakości. Cały proces nie jest skomplikowany jednak wymaga sporo miejsca. Ten sposób produkcji jest również najbardziej popularny wśród producentów, gdyż zapewnia optymalne uzyskanie  wysokiej jakości prefabrykatów przy minimalnych stratach wytworzenia.

Atuty procesu produkcji: można na bieżąco kontrolować jakość kostki, kostka posiada bardzo dobre warunki dojrzewania

Minusy procesu produkcji: stosując tego rodzaju technologię należy dysponować dużą powierzchnią produkcyjną.

 

Druga metoda produkcji

Ta metoda podobna jest do pierwszej jednak różni się tym ,że wyprodukowana warstwa kostki jest układana na poprzedniej warstwie. Do momentu kiedy wysokość kostek nie ograniczy pracy maszyn. Po ułożeniu odpowiedniej wysokości stosu kostek brukowych, jest ona zbierana do specjalnego miejsca gdzie dojrzewa. Proces dojrzewania trwa 24 godziny. Taki produkt trafia następie do magazynu i jest od razu gotowy do sprzedaży.

Atuty procesu produkcji: niskie koszty inwestycyjne, niskie koszty produkcji, technologia wymaga niewielkiej powierzchni produkcyjnej oraz magazynowej,

Minusy procesu produkcji: związane przede wszystkim ze średnią jakością produktu końcowego, nie ma możliwości kontroli produkcji, mogą powstać ubytki w strukturze kostki, kostka ma najgorsze warunki dojrzewania, dolne warstwy narażone są na mechaniczne uszkodzenia. 

 

Trzecia metoda produkcji:

Ostania metoda różni się znacząco od pozostałych dwóch metod. Jest też metodą powoli wycofywaną. Wibroprasa porusza się po szynach czy też specjalnych prowadnicach lub przechodzi ruchem okrężnym nad ułożonymi kolejno paletami produkcyjnymi. Formuje przy tym na każdej palecie warstwę kostki. Kiedy zapełni wszystkie palety wraca do pozycji wyjściowej. Na każdej powstałej warstwie materiału jest układa kolejna, nowa warstwa. Proces jest powtarzany, aż do momentu zapełnienia palet odpowiednią ilością warstw. W tym procesie również produkt dojrzewa średnio przy sprzyjających warunkach przez 24 godziny i pozostaje na paletach produkcyjnych. Technologia ta daje możliwość kontroli jakości wyrobów, ze względu na długi cykl produkcji kolejnych warstw. Dlatego też wibroprasy posiadają niską wydajność. Sam proces produkcji jest skomplikowany jaki i również obsługa wibroprasy. Dana metoda ma coraz mniej zwolenników ponieważ wibroprasy najczęściej pracują na zewnątrz i wymagają sporo miejsca. Aktualnie często jest jeszcze  wykorzystywana do wytwarzania obrzeży, krawężników, korytek ściekowych oraz kręgów betonowych.

Atuty procesu produkcji: możliwość kontroli jakości, możliwość produkcji kostki na zewnątrz

Minusy procesu produkcji: skomplikowany proces produkcji, mała wydajność wibroprasy, skomplikowana obsługa

Joomla Templates and Joomla Extensions by ZooTemplate.Com